دولتمند

مي‌گن دوره خفقان و دگماتيزم...، راستي چرا بعضي‌ها همين حالا چنين حرف و اعتقادي دارند.
من كاري به كار ديگران ندارم، اما چرا تا ديروز كه فلان مسول مساله هسته‌اي را دنبال مي‌كرد، گفتن هر فحش و ناسزاي سياسي روا بود، اما امروز...
جالب اينجا است كه حتي اونهايي كه طرفدار رويكرد گذشتگان در اين بحث بودند، مخصوصا بعضي از روزنامه‌هاي به اصطلاح اصلاح‌طلب كه امروز تيتر مي‌كنند، حسين (ع) اصلاح‌طلب بوده است هم جرات  انتشار يك حرف حسابي انتقادي از عملكرد مسولان فعلي را ندارند، يعني حرف يك دانشگاهي از حرف  برخي منتقدين كه از بده بستان آبنبات و اينها... علنا و عملا مي‌گفتند، بدتر و سنگين‌تر است!؟؛ واقعا به آدم احساس خفقان دست مي‌ده.
آدم نمي‌تونه فكرش رو بكنه كه بعد يك دوره تقريبا (آزادي) آزادي بيان كه حتي براي منتقدين دولت قبلي بيشترين سود و منفعت را داشت، امروز اين جوري با بن‌بست نقد و انتقاد، آن هم نه براي سياسيون كه براي دانشگاهيان و نخبگان مواجه هستيم.
نمي‌دونم اگه امام حسين(ع) و ۲۲ بهمن در اين مقطع حساس نبود، وضعيت انسجام ملي و باقي مسايل در موضوع انرژي هسته‌اي به كجا ختم مي‌شد؟.
 
 

 

 

امروز وقتي مصاحبه سعيد حجاريان را روي تلكس ايسنا ديدم، چيزي در نگاه اول به ذهنم رسيد تيتر اولش بود كه«باید از نهال انقلاب دفاع کرد تا خشک نشود». جالب كه كسي مثل حجاريان اينقدر از مرحله پرت باشه. حتي اگر منظوري هم داشته باشه خوب بعد از ۲۸ سال بالاخره يه چيزهايي روييده. بهتر بود آقاي حجاريان تو اين برهوت كه سياسيون چپ را بدجوري سردگم كرده يه كم واقع‌بينانه‌تر و نزديك به امروز انقلاب صحبت مي‌كردند.
البته بايد از كسي كه اين بخش از صحبت‌هاي ايشان را به عنوان تيتر يك انتخاب كرده است هم در اين‌باره پرسيد، شايد ايشان بيشتر از حجاريان پرت بودند.  
متن كامل مصاحبه حجاريان بر روي تلكس خبري ايسنا قرار دارد.

  

امروز براي ايران و ايراني مي‌تونه روزي سرنوشت‌ساز باشه كه حداقل من فكر مي‌كنم اينجوري.

شايد از اين پس بايد بگيم «بررسي مساله ايران در شوراي امنيت سازمان ملل». مي‌دونيد اين اصلا خوب نيست...!

به هر حال دوست دارم امروز را به عنوان يك ايراني به ياد بسپارم، فكر مي‌كنم هر نتيجه‌اي كه امروز به دست بياد، خوب يا بد متعلق به من و شما است، چه بخواهيم، چه نخواهيم.

دروغ گناه خيلي بزرگي است، از اون بدتر اينكه دروغ بگي كه دروغ نگفتي... 

 

خسته شدم

از دست همه‌ي آدمهاي اطرافم

از همه اونهايي كه مي‌فهمند اما انگار كه نه!

ديگه از هر چي صبر كردن بدم مي‌آد، اما انگار تنها راه...

اما اي كاش يكي بود كه براش رو در رو از اين همه تحمل، شايد هم خطا، شايد هم قسمت، سرنوشت و ...بگم.

امروز را به باد سپردم
دانم كه بامداد امروز ديگري را با خود مي‌آورد...